Welkom op Sporting'70 MB1

'Dat wordt niets vandaag' vertrouwde Hugo me toe. Met moeite kregen we de meiden na een lange, of beter gezegd: kort nacht uit de tenten. Ontbeten werd er nauwelijks en het was druilerig, koud, somber weer. Te laat en zichtbaar vermoeid en ongemotiveerd vertrokken we naar FC Trias waar we zulke goede herinneringen aan hadden en waar de zon vorig jaar altijd scheen.

Maar binnen een uur kan er een hoop veranderen. Sarah die als inval-aanvoerder de boel op gang zet door te zeggen dat je als je 's nachts stoer bent je dat overdag ook moet zijn. Een politiek correcte variant op het gezegde ' 's-avonds een vent, 's ochtends een vent'. Mette die het team letterlijk bij elkaar riep en waarbij spontaan een soort van yell ontstond. Paula, die sowieso zelf altijd alles geeft en het team op scherp zet. En als dan Isa en Jolet er ook voor gaan en aangeven die beker te willen pakken, dan hoef je als coaches niets te doen. Alleen maar de opstelling maken en voortdurend aangeven waar en wanneer we moeten spelen, dat dan weer wel.

Vanaf de eerste seconde gaf onze MB1 aan dat ze voor maar één ding kwamen: toernooiwinst en wel zo overtuigend mogelijk. SV Almelo was de eerste tegenstander. Isa ging keepen en heeft geen één bal gehad. Een stief kwartiertje ging het op veld drie richting het Almeloër doel. Mette kreeg een prachtkans, maar helaas kwam het schot in de armen van de keeper. Verder werd er geconcentreerd gespeeld. Sarah was laatste man (m/v) omdat Janneke niet kon spelen. Ook Maudy was niet speelklaar, maar wist toch nog wat minuten bij elkaar te schrapen. Saba speelde het hele toernooi midmid en was de stuwende kracht achter veel aanvallen. Verder werd er regelmatig van plek gewisseld. Jolet speelde weer rechtshalf en was voortdurend dreigend en wist vlak voor tijd de 1-0 te forceren door een mooie solo. De volgende aanval schoot Mieke, die net als gisteren tegen Blau Weiss Dingden gedreven en scherp speelde, van 20 meter de bal op zijn FiFa 2010-achtigs precies over de keeper: 2-0.

Een goede start die een passend vervolg kreeg tegen FC Vreden. Sofie uit de MC1 was ons inmiddels komen aanvullen. Op het hoofdveld denderden onze meiden over de arme -in het zwart gehulde- meisjes uit Duitsland heen. We kregen enige hulp van de zwakke keeper, maar de 4-0 die in de laatste minuut op het bord stond (een monsterscore voor dit toernooi) was verdiend. Sarah (vooruit, het was géén eigen doelpunt), Senna, Mieke en Mette hadden daar voor gezorgd. In het slotsignaal verwerkte keeper Isa de tweede bal van de wedstrijd niet goed en met een mooie boogbal kregen we onze eerste, en ook enige goal tegen: 4-1.

Daarna weer op veld drie tegen 'de meiden van Groene Weide' uit Hoogeveen. Die waren erg aanwezig, maar gelukkig niet op onze camping dit keer. En ook niet in deze wedstrijd. Al snel scoorde Senna de 1-0, wat rust gaf. We kregen mogelijkheden om de score uit te bouwen, maar dat gebeurde niet. Keeper Mette heeft één bal gehad.

Met 9 uit 3 waren we al bijna zeker van de eerste plek in de poule. Dan moesten we de wedstrijd tegen Pax (uit Hengelo, (GLD)) winnen, maar ook bij een gelijkspel was de winst al zeker. De meiden lieten het er niet op aankomen. Weer werd het snel 1-0 door een goal van Mieke en even later maakte Mette 2-0. Daarna werd de wedstrijd rustig uitgespeeld.

De laatste wedstrijd tegen goede bekenden van vorig jaar (SG Borken) deed er even niet meer toe, zodat Maudy weer kon starten en Mieke en Jolet rust kregen. Josien debuteerde als keeper en verwerkte de twee ballen prima. De 1-0 van Mette was fraai; een voorzet werd direct uit de lucht met de wreef ingeschoten. Daar bleef het bij. Resultaat: 15 uit 5, doelsaldo 10-1: we waren overtuigend groepswinnaar geworden, maar nu begon het pas echt.

Jan, de vader van Sarah, was inmiddels gearriveerd en had de voorrondes, maar overgeslagen. Ook André en Marjolein (Josien) waren aangekomen en de MC1 kwam ons heel sportief aanmoedigen. Dank daarvoor meiden/ouders/leiders. Speciaal was de aankomst van Peppino. Die was de dag ervoor al gaan fietsen en had een korte overnachting (ook al!) in Velp erop zitten. Doorweekt kwam hij aan, maar hij werd warm van het spel.

De halve finale was tegen SV Leithe 1965 uit Essen (Ruhrgebied). Emma Z, inmiddels al een beetje de vierde (!) keeper van het team, ging in het doel. Het perfecte kunstgras inspireerde onze meiden tot een uitstekende wedstrijd. Voor een volle tribune ging de bal goed rond, werd het tempo hooggehouden en voor elke bal gestreden. Uit een corner kwam de bal voor de voeten van Isa die de bal snoeihard tegen de paal knalde. En zo werd het overwicht niet uitgedrukt in doelpunten en keken Hugo en ik elkaar al angstig aan. Het 'S'-woord viel. Wie moest ze gaan nemen? En toen herhaalde Jolet haar kunststukje tegen Almelo en ook in de halve finale tegen SC 't Gooi. Een weergaloze solo werd met een doffe knal over de keeper geschoten. Opluchting alom. Even later ging Mieke goed door op een diepe bal en hield zich niet in. Ze kreeg een doodschop, maar raakte nog wel de bal en de goal telde: 2-0. Voor het eerst een halve finale gewonnen! De trainers van de tegenstander gingen zo tekeer dat Janneke (die in voetbaltenue de hele dag het team bijstond, terwijl ze niet kon lopen: klasse hoor) ons toevertrouwde dat ze erg blij met ons was. Diezelfde trainers gaven ons trouwens na afloop een zeer warme handdruk en waren zichtbaar onder de indruk van de drive en de klasse van onze meiden.

En zoals we al hadden gedacht/gehoopt was Blau Weiss Dingden (de titelverdediger) de tegenstander in de finale. Hun route naar 'das Endspiel' was veel minder overtuigend, maar het bleef natuurlijk wel een goede ploeg. Dit keer in het bordeauxrood gestoken, want Blau Weiss speelt niet altijd in het 'Blau Weiss' hadden we al gezien. De eerste vraag was wie ging keepen. En toen toonde Sarah karakter door spontaan de handschoenen en het shirt aan te trekken. Want hoewel ze keepen niet (meer) leuk vindt is voor iedereen duidelijk dat ze onze beste keeper is. En we haar dus nodig hadden. Maar achteraf ook weer niet. De enige tegenaanval die we kregen (wel een zeer dreigende) werd door Kristien geblokt. Ze moest daardoor wel geblesseerd van het veld. Eerder was Sofie, die meespeelde alsof ze al jaren op dit niveau meedraait, na een kopduel afgehaakt. Maudy, die nauwelijks kon lopen werd rechtsbuiten gezet en zo haalden we het einde. En omdat Mette, na goed voorbereidend werk van Jolet eerder voor 1-0 had gezorgd wonnen we dus het toernooi. Volkomen terecht. Grote vreugde, applaus en alom waardering van de tribune en complimenten van de Duitse coaches die aangaven dat we 'verdiend gewonnen' hadden (dat hoeft niet vertaald te worden). Weer twee bekers en een mooi einde van het seizoen.

Daarna gingen de hemelsluizen weer open en moesten we na een soort van lunch in de kantine, terug in de stortregen inpakken. Gelukkig hielpen de ouders ons mee, zodat we toch binnen een uur wegkonden. Moeie koppen op de achterbank en er werd alvast wat slaap ingehaald. Maar niet door de chauffeur natuurlijk. Het was een zeer geslaagd weekend waarin de MB1 echt een team was, zowel binnen als buiten het veld. Vooral de zaterdagavond vond ik erg gezellig en het was leuk om met jullie door -het uitgestorven- Winterswijk te struinen. Voor mij een mooi einde na twee volle seizoenen als leider/coach en wat langer als trainer.