Welkom op Sporting'70 MB1

Het was warm, zeer warm, bloedheet eigenlijk op deze 4 juni. We mochten in het stadion van Spakenburg, waar we goede herinneringen aan hadden, aantreden tegen bekerwinnaar Zuidvogels. Inzet was, in een duel tussen de bekerwinnaar en de kampioen van Hoofdklasse A, de Supercup.

Paula was in Portugal, Mette geblesseerd. Ook Lot had donderdag een blessure opgelopen aan haar enkel, maar zou vandaag, ingetaped, toch spelen. Maar we hadden in Sofie en Jolet goede invallers gevonden.

Vantevoren een paar kleine tips doorgenomen. We wisten dat alle uittrappen van de keepster rond de middencirkel zouden komen. Verder wisten we nog dat Zuidvogels met lange ballen vooral de sterke spits wilde bereiken. Die spits zou een klusje voor Sarah K worden, die haar laatste wedstrijd voor Sporting speelde. Dat ging haar prima af. Helaas moest ze halverwege de eerste helft vervangen worden vanwege een weer opspelende blessure aan haar schouder.
We speelden veel beter dan in de halve finale van de beker tegen deze tegenstander. Het grootse deel van de wedstrijd speelde zich af aan de goede kant van het veld. Senna kreeg een mooie kan op de 1-0 maar schoot over. Ook Kristien kreeg een schotkans (naast). In de 35 minuut kon Janneke na een corner uithalen, maar haar schot werd geblokt door een Huizense arm: penalty! Emma nam die voor haar rekening en schoot 'm voortreffelijk in de linkerhoek: 1-0. Dat was ook de ruststand.

Zuidvogels kwam als beste uit de kleedkamer. Zo ongeveer vanaf het fluitsignaal slalomde de spits door onze verdediging en wist ze het Utrechtse net te vinden:1-1. De tweede helft werd een gelijkopgaande strijd. Er werd van beide zijden met krachten gesmeten. Jolet gooide er nog een paar onnavolgbare solo's uit maar wist net niet te scoren. Ook Senna miste na een mooie lange rush de kracht om de keeper te passeren. Aan de andere kant bleef de Huizense spits levensgevaarlijk. Tien minuten voor het einde was het eindelijk raak. Maar helaas... wel aan de verkeerde kant: 1-2. Achterin gingen we nu 1 op 1 spelen. Janneke ging naar de kant en Sarah K. werd er in de spits bijgezet. De druk op het Zuidvogels-doel werd groot. Een vlammend schot van Emma knalde op de paal uiteen. Voor de lezers voor wie de spanning nu te groot wordt: het is niet gelukt. De wedstrijd eindigde in 1-2 voor Zuidvogels. Een zelfde stand als in de beker. Maar behalve de stand was verder niets hetzelfde. Dit keer hebben we veel beter gespeeld en was er sprake van een wellicht geen uitstekende wedstrijd (te moeilijke omstandigheden), maar wel van een spannende wedstrijd met goed gecreëerde doelkansen. De dubbeltje had vandaag ook onze kant op kunnen vallen, maar het mocht niet zo zijn.

Een groot deel van de selectie wilde na de wedstrijd direct het randmeer induiken, maar eerst moesten nog de prijzen uitgereikt worden. Allereerst in de kleedkamer waar Stefan namens Sporting de meiden en begeleiders mooie kampioensshirts overhandigde.
Daarna reikte de KNVB medailles en een zware beker uit (die in de prijzenkast van Sporting te bewonderen is).
En toen kon eindelijk die bevrijdende duik waar al een paar seizoenen op gehoopt was, genomen worden. Daarmee kwam een einde aan een zwaar maar prachtig seizoen voor Sporting Mb1. Vanaf de winterstop veel blessures, maar desondanks een prachtige prijs. Het kampioenschap van de Hoofdklasse A. En als toetje deze mooie ervaring in Spakenburg.

Voor mij was dit ook een bijzondere wedstrijd. De laatste namelijk. Een tikkeltje weemoedig reed ik voor de laatste maal met een wagen volgeladen terug naar Utrecht. Vanaf volgend seizoen zal een ander deze meiden coachen. Ik wil hier iedereen die zich dit seizoen heeft ingezet voor de Mb1 hartelijk danken!

Al aan het begin van het seizoen werd me gevraagd of we wel weer naar het toernooi in Winterswijk zouden gaan. Tuurlijk. Prachtig toernooi bij FC Trias met veel Duitse ploegen. En bovendien heel gezellig kamperen met z'n allen.

28 mei was het zover. Bepakt en bezakt stonden we om 12.15 uur bij Sporting. Vier auto's volgestouwd met tenten, matjes, slaapzakken, kleding, speelsters en niet te vergeten de tarp.
Ditmaal geen geplande sportieve activiteit op zaterdag. Dat was de voorgaande jaren wel erg leuk, maar leverde ook extra blessures op.

Bij aankomst dus gewoon tenten opgezet en daarna met de helft van de speelsters naar de Mc1 gaan kijken die op dat moment met hun toernooi bezig waren. De rest bleef achter om te zwemmen en te leren (klinkt goed, hè). De mc1 spelde een ongelukkig toernooi. Slechts een wedstrijd verloren, verder alles gewonnen en toch niet verder komen dan de 7de plaats.

's Avonds in het centrum van Winterswijk gegeten. Pizzaboer Roberto keek z'n ogen uit bij 14 jonge en sportieve meiden.Vervolgens koffiegedronken/ijsgegeten en inspiratie opgedaan bij het kijken naar de Champions League-finale.

Later op de avonds werden zowel de disco op FC Trias als op de camping met stadse ogen beoordeeld en beide afgekeurd. daar hadden sommigen wel een uur lopen voor over.

Daarna vroeg onder de wol want de volgende morgen moesten we om 7.30 uur opstaan. Half Drie in de tent en rond half vier slapen was inderdaad vroeg vergeleken bij de meiden van Wilhelmina die naast ons stonden. Die gingen de hele nacht door. En scoorden de volgende dag ook 0 (nul NUL) doelpunten. Zielug, want ze hadden nog wel een dansje ingestudeerd voor het geval dat ze zouden scoren.

Nee, dan Sporting Mb1.
Half acht op, even kotsen, ontbijt, aankleden, 2x heen en weer rijden naar FC Trias en om 9 uur fris en fruitig aan de aftrap tegen FC Vreden uit de gelijknamige Duitse gemeente. Geen grootste wedstrijd op het hobbelige grasveld, maar wel gedomineerd en via Emma de 1-0 binnen gehaald in de 15 minuten die de wedstrijd duurde.
't Was nog wat grijs en koeltjes, maar dat deerde Sporting niet in de volgende wedstrijd op hetzelfde hobbelige veld. Het jonge VV Twente werd met aar liefst 5-0 opgerold. Prachtige doelpunten van Mieke, Mette, Lot, Josien en weer Mieke.
Het was dat er een goede keepster in het doel stond bij de tegenstander, anders was de stand nog verder opgelopen.
De volgende tegenstander, Ramsdorf, was op papier een van de zwakste. Op het veld bleek de werkelijkheid anders. Niet dat ze echt gevaarlijk waren, maar wij kwamen er ook niet doorheen Alles ging net naast of over en anders pakte de keepster ze wel. Een onverwacht en tegenvallend gelijkspel: 0-0.
Tegen de gastploeg kwam het erop aan. Wij hadden inmiddels 7 punten uit 3 wedstrijden, FC Trias hadden er 5 uit 3. Bij verlies zouden ze over ons heen wippen en waren we afhankelijk van hun verdere resultaten. En aangezien alleen de nummers 1 van de 3 poules en de beste nr 2 door zouden gaan naar de halve finales, moest er eigenlijk gewoon gewonnen worden.
Daar leek het in eerste instantie niet op. Trias wilde ook graag winnen en wist het eerst het net te vinden. Een lage schuiver was onhoudbaar voor keepster Paula:0-1. Slik, het zou toch niet??
Nee, Senna, die tussen de wedstrijden wat slaap had ingehaald, was inmiddels wakker genoeg om een corner met de arm in het vijandelijk doel te lopen: 1-1. Daarna waren het Mette en Mieke die de stand naar een verdiende 3-1 hielpen. Daarmee hadden we alles weer in eigen hand. De laatste wedstrijd tegen Union Wessum mochten we met 2-0 verliezen. Wessum probeerde met alle mogelijk middelen die stand te bereiken, maar waren voetbaltechnisch niet onze gelijken. Veel schoppen, trekken en een onbehouwen keepster die bij een poging Mette het scoren te beletten op laatstgenoemdes enkel terecht kwam. De bal ging in het doel (1-0), maar Mette bleef liggen. Ze kon niet meer verder spelen. De plaatselijke EHBO constateerde een verstuikte enkel. Uiteindelijk werd het nog 3-0 en was Sporting poulewinnaar. Maar het was wel einde toernooi voor Mette. Ook Maudy die hoewel het steeds warmer werd, steeds meer kleren ging aandoen, kon vanwege ziekte niet verder.

Er gingen een paar hamburgers in (volgens de in ons team aanwezige kenners de beste van Nederland) en klaar waren we voor de halve finale tegen VV de Weide. Tsja, als je de hele dag staat te trommelen en tot in den treure je clublied staat te zingen, roep je precies genoeg extra motivatie op bij Sporting Mb1 op om je te verslaan. Dat en de beloofde ijsjes maakte dat het op zichzelf best aardig spelende team van VV de Weide geen kans kreeg. Keepster Sarah hoefde alleen een paar keer uit te trappen en had het verder rustig. Aan de andere kant liet de keepster een bal los die de goed inlopende Senna zo het doel in kon schuiven: 1-0. Zo makkelijk krijg je ze niet vaak. Maar je moet er wel staan om het te doen.
De finale werd gespeeld tegen SV Almelo dat in de halve finale had afgerekend met de jonge talenten van Borussia Bocholt. Almelo was een wat ouder, stevig spelend team dat een beetje de Zuidvogels-taktiek hanteerde: veel lange ballen op de snelle spits. We lieten ons een beetje meeslepen in deze speelwijze waardoor het voetbal , laten we zeggen, geen Barcelona-nivo kreeg. Het grootste deel van de wedstrijd speelde zich af op het middenveld, maar dan toch wel aan de Almelose zijde. Weer was het Senna die de wedstrijd uiteindelijk besliste. De keepster kreeg een niet al te moeilijk schot van Josien niet onder controle, liet de bal uit haar vingers glippen en Senna stond weer op de juiste plaats om 'm in te schieten: 1-0. Klaarblijkelijk is Senna nogal imponerend als ze aan komt rennen.
En zo wonnen we voor het derde jaar op rij de cup, behorende bij de eerste plaats op dit fijne toernooi in Winterswijk. 14 Doelpunten voor, 1 tegen. 6 Keer de 0 gehouden. Daar kun je mee thuiskomen.
De organisatie had dit jaar een beetje pech door afzeggende ploegen waardoor het schema omgegooid moest worden. Verder was alles, zoals gewoonlijk, weer prima geregeld.

Veel minder goed geregeld was het feit dat 's avonds in Utrecht bleek dat Mette haar enkel niet verstuikt maar gebroken had. Heel veel beterschap, Mette.

De wisselbeker heeft z'n vaste plaats in de hoek van de kamer weer ingenomen. De andere beker ging naar Sarah die zich bereid verklaarde om zowel de halve finale als de finale te keepen.

Verder heel veel dank aan Jan, Mieke Z, Marjolein en Andre die ons heen en/of weer hebben gereden naar de Achterhoek. Zonder hen was dit geslaagde en gezellige weekend niet mogelijk geweest